ကုက္ကုရကဇာတ်တော် (Kukkura Jataka) - အပိုင်း၂

ကုက္ကုရကဇာတ်တော် (အပိုင်း ၂)

ဂန္ဓာရတိုင်း၊ တက္ကသိုလ်မြို့တော်တွင် ဘုရင်တစ်ပါး မင်းပြုနေသည်။ ထိုမင်းကြီးတွင် သားတော် သုံးပါးရှိသည်။ သားတော်အကြီးဆုံးမှာ အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားပြီး မေတ္တာတရား လက်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသားတော်မှာ သတ္တိရှိပြီး ရဲရင့်သူ ဖြစ်သည်။ တတိယသားတော် အငယ်ဆုံးကား အလွန်လိမ္မာရေးတတ်ပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တတ်မြောက်သူ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို မင်းကြီးက သားတော်အကြီးဆုံးအား လွှဲအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သားတော်အကြီးဆုံးကလည်း ထီးနန်းကို လက်ခံပြီး မင်းပြုတော်မူသည်။ သူသည် နန်းတော်အတွင်း၌သာမက ပြည်သူပြည်သားများအပေါ်၌ပါ မေတ္တာတရားကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသည်။ အလှူအတန်းရက်ရောစွာ ပေးကမ်းပြီး တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မကြာမီပင် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် နတ်ဘုံနတ်နန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြသည်။

ဒုတိယသားတော်နှင့် တတိယသားတော်တို့ကား အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အောင်မြင်မှုကို မနာလိုကြ။ သူတို့သည် မင်းကြီး၏ အမွေကို ခွဲဝေယူရန် အကွက်ဆင်ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီးထံ သွားရောက်၍ “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ အစ်ကိုသည် ထီးနန်းကို ရယူပြီး မကြာမီပင် ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိနေပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့မှာ အဘယ်သို့ အသက်မွေးရပါမည်နည်း။ အရှင်မင်းကြီး၏ သားများဖြစ်ပါလျက် အကျွန်ုပ်တို့မှာ ခွဲဝေခံစားစရာ မရှိပါ” ဟု လျှောက်တင်ကြသည်။

မင်းကြီးသည် သားတော်နှစ်ပါး၏ စကားကို ကြားရသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဖုံးကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိတော်မူသည်။ သို့သော်လည်း သားသမီးတို့၏ မေတ္တာကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားတော်မူသည်။ “ကောင်းပြီ၊ သားတော်နှစ်ပါးတို့။ သင်တို့သည် အစ်ကိုတော်နှင့် မနာလို မစ္ဆရိယစိတ် မထားကြနှင့်။ သင်တို့သည် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော မြို့ရွာများကို ခွဲဝေယူကြ။ သို့သော်လည်း သင်တို့သည် အစ်ကိုတော်ကို အခွန်တော်ဆက်သရမည်။ ထို့အပြင် အခါအားလျော်စွာ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံရမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

သားတော်နှစ်ပါးလည်း မကျေနပ်သော်လည်း မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော မြို့ရွာများကို ရယူပြီး အစ်ကိုတော်ကို အခွန်တော်ဆက်သကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် မနာလိုစိတ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြ။ သူတို့သည် အစ်ကိုတော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို အမြဲတမ်း ကန့်ကွက်စွပ်စွဲကြသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ အကျိုးကို မကြည့်ရှုဘဲ မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ တက္ကသိုလ်မြို့တော်သို့ အလွန်ဆိုးရွားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာသည်။ မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အစာရေစာ ပြတ်လတ်ကြသည်။ သီးနှံပင်များ ခြောက်သွေ့ကုန်သည်။ နွားကျောင်းသားများသည် နွားများကို မွေးမြူနိုင်ကြတော့ပေ။ မိုးမရွာ၍ မြစ်ချောင်းများ ခန်းခြောက်ကုန်သည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းကို ခံစားကြရသည်။

မင်းကြီးအကြီးဆုံးသားတော်သည် ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ဒုက္ခကို မြင်ရသော် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘဏ္ဍာတော်များကို ထုတ်ယူပြီး ပြည်သူပြည်သားတို့အား အစာရေစာ ကျွေးမွေးသည်။ သို့သော်လည်း ဘဏ္ဍာတော်များမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သားတော်ဒုတိယနှင့် တတိယတို့သည် မိမိတို့၏ မြို့ရွာများတွင် ဘေးအန္တရာယ် မကျရောက်သေးသဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ သူတို့သည် အစ်ကိုတော်၏ အကူအညီကို မတောင်းကြ။ အစ်ကိုတော်၏ အခြေအနေကိုပင် မမေးမြန်းကြ။

မင်းကြီးအကြီးဆုံးသားတော်သည် အလွန်စိတ်ဓါတ်ကျဆင်းသွားသည်။ သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တရားရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရဟန်းပြုတော်မူပြီး တောထဲ၌ ဘဝကို ကုန်လွန်စေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မင်းကြီး၏ သားတော်အငယ်ဆုံးသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တတ်မြောက်သူ ဖြစ်သော်လည်း အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းပေ။ သူသည် အစ်ကိုတော်၏ ဘဏ္ဍာတော်များကို ခိုးယူရန် စီစဉ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ပါးစေများကို စေလွှတ်ပြီး အစ်ကိုတော်၏ ဘဏ္ဍာတော်များကို လုယူစေသည်။ လက်ပါးစေများကား အစ်ကိုတော်၏ ဘဏ္ဍာတော်များကို လုယူပြီး သားတော်အငယ်ဆုံးထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

သားတော်အငယ်ဆုံးသည် ဘဏ္ဍာတော်များကို ရရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ မပြည့်ဝ။ သူသည် အစ်ကိုတော်၏ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ရန် စီစဉ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ပါးစေများကို စေလွှတ်ပြီး အစ်ကိုတော်ကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးသည်။ လက်ပါးစေများကား အစ်ကိုတော်ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အစ်ကိုတော်သည် တောထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် သားတော်နှစ်ပါး၏ အပြုအမူကို သိတော်မူသည်။ သူသည် အလွန်စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တော်မူသည်။ သူသည် သားတော်အငယ်ဆုံးကို ခေါ်ယူပြီး “သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အပြုအမူကို ပြုကျင့်သနည်း။ သင်သည် အစ်ကိုတော်ကို မနာလိုသဖြင့် ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသည် မဟုတ်လော။ သင်သည် အလွန် မိုက်မဲသူ ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဘဝမှ ပျော်ရွှင်မှု မရရှိနိုင်” ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် သားတော်အငယ်ဆုံးကို ထီးနန်းမှ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ သားတော်အငယ်ဆုံးသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို ခံရပြီးနောက် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်သည်။ သူသည် ပြည်သူပြည်သားတို့ထံမှ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံသည်။ သူသည် မိမိ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို ပြုပြင်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သားတော်ဒုတိယသည် မိမိ၏ အစ်ကိုတော်ကို အလွန်သနားသည်။ သူသည် အစ်ကိုတော်ကို တောထဲသို့ လိုက်သွားပြီး တရားအားထုတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ အစ်ကိုတော်သည် သားတော်ဒုတိယ၏ အဖိတ်ကို လက်ခံပြီး တရားအားထုတ်ရန် သဘောတူသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သားတော်သုံးပါးလုံးကို ခေါ်ယူပြီး “သင်တို့သည် အချင်းချင်း မနာလို မစ္ဆရိယစိတ် မထားကြနှင့်။ သင်တို့သည် မေတ္တာတရား လက်ကိုင်ထားကြ။ သင်တို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြ။ သင်တို့သည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တတ်မြောက်သော်လည်း မေတ္တာတရား မရှိပါက ဘဝမှ ပျော်ရွှင်မှု မရရှိနိုင်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

သားတော်သုံးပါးလုံးလည်း မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို နာခံကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ပြန်လည်သင့်မြတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မေတ္တာတရားနှင့် ပြည့်စုံသော မင်းပြုကြသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ချမ်းမြေ့သာယာစွာ နေထိုင်ကြသည်။